dankbaar

dankbaar
Er zit bijna een jaar diaconaal werk voor me op.
Net toen ik een beetje ingewerkt was en de wijk in wilde trekken, kwam corona. Zo ongeveer alles wat er aan activiteiten was werd anders. De voedselbank tijdelijk op de markt en daarna weer in de kerk, maar zonder koffie, thee en soep. Het mamaverhalenkoor stopte met repeteren. Geen zomerkamp, maar dagjes uit voor gezinnen van de voedselbank. Kringvieringen met een beperkt aantal mensen. De buurtmaaltijd werd gewijzigd in een buurtlunch en moest later ook stoppen. En bij alles die noodzakelijke, maar tegennatuurlijke 1,5 meter.

Afstand houden terwijl het in diaconaat draait om nabijheid. Geen arm om iemands schouder kunnen leggen als je voelt dat dat nodig is. Het abnormale ‘nieuwe normaal’ leidde tot een gevoel van leegte en eenzaamheid bij veel mensen. En niet alleen bij oudere mensen! In de Lukaskerk zochten en zoeken we naar wat er nog wel kan, binnen alle coronamaatregelen. Om aandacht voor elkaar te blijven hebben en gastvrij te zijn. Om een plek te zijn waar mensen even kunnen landen, gezien en gehoord worden. Zo ontstonden er nieuwe initiatieven en mogelijkheden.

Zodra het weer mocht zijn we begonnen met contactgroepjes voor vrouwen en voor mannen, als alternatief voor de koffie en thee tijdens de voedselbank. De mannengroep op woensdag is inmiddels een aardig hecht groepje geworden. De vrijwilligers van de buurtmaaltijden komen wekelijks in een kleine groep bij elkaar voor gezelligheid, gesprek en een smakelijke lunch. Er werden plantjes, kaartjes en chocolaatjes aan oudere gemeenteleden gebracht rond de feestdagen. En door het wegvallen van activiteiten had ik meer tijd voor individuele contacten en gesprekken.

Tijdens één van de solidariteitsmaaltijden overviel me een enorm gevoel van dankbaarheid. Na de eerste lockdown bezochten met name gemeenteleden de kringvieringen. Inmiddels komen de mensen weer overal vandaan. Ik zat temidden van een prachtig gemêleerd gezelschap. Samen gekomen om het licht en verhalen te delen, samen rondom de kaarsenboom en samen aan tafel om te eten. Een waar licht in donkere tijden!

Dankbaarheid voert de boventoon bij me over het afgelopen jaar. Dankbaar om er te kunnen zijn voor mensen in de Schilderswijk. Wat een zegen om zoveel mensen te ontmoeten, samen te werken met vrijwilligers van binnen en buiten de Lukaskerk, warmte te geven en te ontvangen, van en met elkaar te leren, het samen goed te hebben, licht te delen, God te ontmoeten in de ander.

Veel dank aan eenieder die een bijdrage levert aan het diaconale werk. In welke vorm dan ook. Mijn gebed is dat we dit in 2021 met elkaar kunnen voortzetten.

Esther Israel
eisrael@stekdenhaag.nl
telefoon 06 57 73 49 87
terug